برای تو می نويسم
برای نگاه زیبایت
برای شيرينی عشقی که در دلم هر لحظه بیشتر شعله می کشد
قلبم را از دورنگی های روزگار پاک نمودم تا عشق پاک تو را در قلبم جاودانه کنم
شور زندگی و امید را با بودنت حس می کنم حس زیبای تو را داشتن بی هيچ ترسی
از دوری بی هيچ ترسی از انتظار تلخ عشق برای تو می نویسم
تويی که قلبم را بی هيچ بهانه از آن خود نمودی برای تويی که دوستت دارم
تو را دوست دارم ! نگاهت را ، کلامت را و آغوش مهربانت را !
تو را دوست دارم به اندازه تمام رنگهای زیبای دنیا نه کم است به اندازه تمام زیباییهای دنیا نه باز هم کم است
تو را به اندازه تمام دنیا دوست دارم من تو را در تک تک ذرات وجودم لمس کردم
در هر نفسم عطرت را حس کردم و با هر ضربان قلبم عاشقانه تو را زندگی کردم
دیگر در پس کوچه های خاطراتت جستویم نکن ، مرا نخواهی یافت که من در تو محو شدم...؟
به آسمان بگوييد ديگرنبارد اشکهای من همه عالم را سيراب می کند
به زمين بگوييد ديگر نلرزد که دلم به اندازه ويرانی تمام دنيا لرزيده است
به کودکان آواره بگوييد ديگر ننالند که من به اندازه تمام ناله هاشان فرياد در سينه حبس کرده ام
به عقربه ها بگوييد ديگر به دنبال هم ندوند که من به اندازه تمام ثانيه ها لحظه ها را شمرده ام
آسودگی عجیبی دارم اکنون که بر جسد تکه تکه شده ام ایستاده ای
و گریه می کنی و با چشمان مبهوت مرا از من می جویی
و جز زجه های خون آلوده دلم هیچ جواب نمی گیری!!
اکنون مرا رها کنن ای معشوق مهربان
فراموشی نوعی درمان است....
می رسد روزی که فرياد وفا را سر کنی
می رسد روزی که احساس مرا باور کنی
می رسد روزی که نادم باشی از رفتار خود خاطرات رفته ام را مو به مو از برکنی
می رسد روزی که تنها ماند از من يادگار نامه های کهنه ای را که به اشکت تر کنی
می رسد روزی که صبرت سر شود در پای من آن زمان احساس امروز مرا باور کنی
هر چند مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم.
یاد گرفتم به خاطر کسی که دوسش دارم باید دروغ بگم.
یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره.
یاد گرفتم تو زندگیم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم.
یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم.
یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم.
یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم
صدای اشک من ناقوس مرگ است
کتاب عشق من تنها سه برگ است
یکی برگ فراق و درد اسیری یکی رسوایی و درد فقیری
یکی دیگر نگویم آیا ندیدی !؟ همان برگ تار نا امیدی
کاش اکنون کنارم بودی و میدیدی که جسم یخ زده و مرده
من چگونه با وجود تو شعله ور شد و خون در رگهای مرده من جریان پیدا کرد
و امید زندگی را به جسم بی جانم بخشید
نمی دانم اگر تو نبودی شاید زندگی ام به آخر قصه رسیده بود
و من در آخر قصه تبعید به نا کجا آباد .........
آتــش می سوزد و دل من هنــوز ســرد است
دلم از ترس سرما یخ زده زندگـــی حقیقت و خیال است
خیالی به سختی دوست داشتن و به آســانی محبّت ندیـــــدن
؟؟؟
آنجاست که وقتی سخنش در زندگی آیــد آن را رویایی ســــازد
رویایی سپـــــید
از جنـــس بـــرف...
عشق يعنی يکی شدن....
يعنی وجود پاک ديگری را در درون خود حس کردن ........
من با تمامی وجود عشق تو را در قلب خود حس ميکنم
بوسيله قلم احساسم را بر روی اين کاغذ ها حک ميکنم
تا باز هم بگويم که تو نويد دهنده ی اين کلمات عاشقانه ای
